Inleiding
Josephine Bates was voorzitter van The Woman’s Section van ‘The American Commission for Relief in Belgium’ (ACRB).
De Belgische koningin Elisabeth en Henriëtte, prinses van België, de hertogin van Vendôme, waren de beschermvrouwen.
Nieuwsbrieven van Josephine Bates gaven updates over initiatieven in het land en de stand van zaken van de inzameling van geld en fysieke goederen, vooral zakken meel. Eind april 1915 was een voorlopige stop van de activiteiten van de Woman’s Section. Op verzoek van het CRB-hoofdkantoor in Londen hielden ze rust tot in de herfst.
Begin mei trof een catastrofe Josephine en Lindon Bates. Hun oudste zoon Lindon W. Bates jr. kwam om door de ramp met het Britse passagiersschip Lusitania. De functie van Lindon W. Bates als vice-voorzitter van het CRB-kantoor in New York kwam in de zomer ter discussie te staan door zijn autonoom optreden. Het CRB-hoofdkantoor wenste afscheid te nemen van hem èn de Woman’s Section. In december trad Bates af. De verbinding van de Woman’s Section met de American Commission for Relief in Belgium werd opgeheven. De Woman’s Section reorganiseerde en verenigde zich met de Movement for National Preparedness, gelieerd aan de National Civic Federation.
“Is Rox available?”
Het vergaan van het Britse passagiersschip de Lusitania was wereldnieuws. De dood van Lindon W. Bates jr., de oudste zoon van Josephine en Lindon W. Bates, ging als een schok door de Amerikaanse samenleving. Waarom was hij passagier op het schip?
Het echtpaar Lindon W. Bates sr. en Josephine White Bates, waren zakelijke en persoonlijke vrienden van Herbert en Lou Hoover. De gezinnen Bates en Hoover telden beide twee zonen. De Hoovers waren dol op Lindon jr.
Lindon W. Bates jr., bijnaam ‘Roxwell’, kortweg ‘Rox’, was 31 jaar, consentieus en succesvol in zaken, bewoog zich in de politiek, was wereldreiziger en sprak zijn talen. Voor Hoover een ideale, beoogde CRB-medewerker in Europa.
“Is Rox beschikbaar om te werken voor de Commission in België,” vroeg Herbert Hoover al in november 1914 aan Josephine Bates. ‘We require at least six young college men speaking French used to roughing it to present Committee at various points in Belgium (…) Is Rox available.’[1]
In mei 1915 stelde Lindon W. Bates jr. zich inderdaad beschikbaar om te gaan werken voor de CRB in Europa. Hij had zich vrijgemaakt van het werk in de Bates Engineering Company, het bedrijf dat hij als vice-voorzitter samen met zijn vader runde in New York. Hij stelde zijn testament op waarin hij zijn broer Lindell T. Bates tot enig erfgenaam benoemde. Hij vertrok op 1 mei uit de haven van New York op de Lusitania, het paradepaard onder de Britse passagiersschepen. De Duitse waarschuwingen dat het Britse schip zou kunnen worden aangevallen verontrustte alle passagiers. Net buiten de Britse wateren viel de Duitse onderzeeër U-Boat 20 het schip met torpedo’s aan. De geruchten gingen dat het schip behalve passagiers ook wapens en grondstoffen voor munitie, waaronder schietkatoen, vervoerde voor de Britten.
De Lusitania vergaat
De Lusitania zonk op 7 juni 1915, van de 1900 passagiers kwamen er 1200 om, waaronder 120 Amerikanen, 700 passagiers werden gered. Lindon Bates jr. hielp tot het laatst met de reddingsacties van zijn mede-passagiers, maar kwam zelf om. Zijn lichaam werd pas weken later gevonden op de kust van Ierland.
‘On an urgent cabled request from Mr. Hoover, who from long personal and business association with Mr. Bates knew his marvelous capacity for organization and administration, that gentleman took up the work of the Commission in the United States as vice chairman. Mrs. Bates immediately organized the Woman’s Section of the commission, with which more than 6,000,000 of her sex are to-day affiliated, and Lindon Bates, Junior, became his father’s first lieutenant. The death of this gifted young man, by drowning in the Lusitania disaster – already, at thirty-two years of age, distinguished as a writer, eminent in his father’s profession and famous as an explorer – while on an errand of mercy to Belgium, is one of the saddest tragedies of the war. He is as surely a martyr to the Belgian cause as though he had died defending her soil.’ [2]
Lindell Bates, Rox’s jongere broer, was in Londen en had Rox tevergeefs opgewacht in Liverpool. De Hoovers hielpen Lindell om een zoekactie naar zijn broer op te zetten. Herbert Hoover en Lindon W. Bates sr. wisselden talloze telegrammen uit tijdens de zoektocht in de weken dat Rox vermist was.[3]
De dood van Lindon Bates jr. betekende een groot verlies voor de ouders, maar ook voor de CRB. ‘In the death of Lindon Bates jr., one of the victims of the Lusitania disaster, the Commission for Relief in Belgium has sustained a loss second in importance only to that of the young man’s parents.’ [4]
Lou Henri Hoover houdt toespraak bij herdenking
Lou Henri Hoover reisde naar New York voor de herdenkingsdienst op 10 juni 1915 en hield een lange, indrukwekkende toespraak. Ze ging in op de persoonlijke banden van de Hoovers met Lindon Bates jr. en vervolgde:
“I speak in the name of womanhood and of childhood (…) For woman and for children he laid down his life and over his sacrifice we reach the sacred hands of maternity in benediction. He remained until the end, helping and comforting. Only as the ship gave her final plunge did he dive, but the suction had become too great for mortal combat.” [5]
Een dag later zou Josephine Bates de oudste zoon van Lou en Herbert Hoover, Herbert Hoover jr., liefdevol bedanken voor zijn condoleantie.
‘Lebanon Lodge, Mount Lebanon
Darling Herbert,
Thank you so much for the loving little letter!
I too am grieving that when you come again there will be no dear Rox to greet you. But he was as you say a brave man and he lived and died as we all want our dear children to live and die – saving. May the blessing of all he was rest upon us, sweet boy who loved him. You will be glad that your own mother paid him the most beautiful of ..tributes last night, when his friends were assembled to pass on the inspiration of his life efforts. I enclose you a little memorial of it. With all love, dear heart,
Yours Josephine Bates, June 11, 1915.’[6]
Herbert Hoover was niet naar New York afgereisd; hij bleef in Londen. Zijn prioriteit was om in Europa te bewerkstelligen dat de zomeroogsten van de Belgische akkers voor de eigen bevolking beschikbaar zouden zijn en blijven, de Duitse bezetter mocht deze in geen geval opeisen. Na de afscheidsdienst in New York reisde Lou Hoover door naar Californië om zich te verenigen met haar zoons. Ze zou de jongens niet meer alleen laten gedurende de oorlog en pas in najaar 1915 met hen terugreizen naar Londen.
Het lege archief van The Woman’s Section – Box 352.3
De werkzaamheden van de Woman’s Section waren sinds eind april tot de herfst opgeschort op verzoek van het CRB-hoofdkantoor in Londen. Alle eventuele lopende zaken gedurende de zomer droeg de Woman’s Section over aan de Men’s Department. Veel zaken zijn dat niet geweest. Het archiefdossier 352.3 is na april 1915 nagenoeg leeg. [7]
De brief met de financiële verantwoording over het werk van The Woman’s Section van 7 mei 1915 wordt vervolgd door een briefwisseling van 8-13 juli tussen de ‘Men’s Department’ en Mrs. Bates, die verblijft in Mount Lebanon, over het voorzitterschap van de commissie in Pennsylvanië.
Wat dan volgt is opzienbarend: een handgeschreven brief van Josephine Bates, gedateerd 23 november 1915, medeondertekend door Anne Morgan, penningmeester, op het briefpapier van The Woman’s Section, geadresseerd aan de Men’s Department. Zij verzoekt alle documenten en bezittingen van The Woman’s Section mee te geven aan een koerier die de spullen namens hen komt ophalen en naar One Madison Avenue zal brengen.
Vervolgens is er haar brief van 8 december 1915 aan Mellville E. Stone, Esq, in New York City waarin ze refereert aan zeven vergaderingen van haar Board gewijd aan de ontbinding van The Woman’s Section en de formulering van erkentelijkheid voor haar werk. De Board blijkt uiteindelijk te zijn akkoord gegaan met de tekst die aan hen is voorgelegd over de ontbinding van The Woman’s Section. Meer documenten bevat file 352.3 niet.
Vanwaar die plotselinge ontbinding?
Waar is het archief van The Woman’s Section?
Hier begint het te knellen dat ik het archief van The Woman’s Section zelf niet heb kunnen raadplegen. [8]
Waar is het archief van The Woman’s Section zelf? De vrouwen hielden kantoor op One Madison Avenue bij Anne Morgan, zou het in haar archieven te vinden zijn? In de Anne Tracey Morgan Papers, Archives of The Pierpont Morgan Library, New York? De gedetailleerde beschrijving van de collectie opgemaakt in 2006 noemt de Woman’s Section niet.[9]
Bij de mannen: Lindon W. Bates sr. treedt af
Lindon W. Bates treed in december 1915 af als vice-voorzitter van de American Commission for Relief in Belgium.
Vanaf het begin waren er fricties geweest tussen het CRB-hoofdkantoor in Londen en Bates sr. Met name de onwil of het gebrek aan diplomatie om met de andere organisaties voor Belgian Relief in New York samen te werken, irriteerde. Nadat zijn oudste zoon was omgekomen gaf Bates sr. te kennen zijn werk gewoon te willen voortzetten. Uit de nieuwsbrieven van Josephine Bates blijkt echter dat Bates sr. er in maart 1915 al helemaal doorheen zat.
Bates’ prioriteit kwam bovendien steeds meer te liggen bij het ontwikkelen van camouflagepatronen voor Amerikaanse schepen van het Ministerie van Oorlog, later de Amerikaanse Marine. Zijn tijd en geld besteedde hij aan het bestrijden van de oorlogsdreiging van onderzeeboten. Ook Lindell T. Bates werkte hieraan mee. [14]
De spanningen en meningsverschillen met het CRB-hoofdkantoor groeiden. In augustus 1915 gaf Bates interviews aan twee New Yorkse kranten waarin hij zich voorstelde als de grote man van de CRB die, met Herbert Hoover naast zich in Londen, in de VS de bevoorrading van België had laten slagen dankzij ‘Big Business’.[15] ‘Not only is The Commission for Relief in Belgium the greatest private enterprise ever undertaken in this country (…) it developed -due primarily to the genius of Lindon W. Bates, eminent among the civil engineers in the world- into one of the most efficient business machines of the world in a period of time so brief as almost to stagger belief.’
Het schoot het CRB-hoofdkantoor volledig in het verkeerde keelgat: Hoover was ‘The Chief’ van de CRB, niemand stond naast hem. Ook het zorgvuldig opgebouwde imago van humanitaire ‘charity’ organisatie geleid door vrijwilligers, kwam ter discussie. ‘In the late summer of 1915 it became apparent that Mr. Bates, because of overwork and his personal sorrow, was showing signs of an imminent breakdown.’[16]
Confrontatie Bates – Hoover in New York
Uiteindelijk ontkwam Herbert Hoover er niet aan om zelf naar New York te reizen en de zaak met zijn oude vriend Bates uit te praten. Ter plekke bleek het een onmogelijke taak. De controverse liep zo hoog op dat President Wilson in Washington eraan te pas moest komen om de escalatie in goede banen te leiden. Bates beet in het stof en Hoover werd op het paard getild. De President roemde in een verklaring het werk van de CRB voor de Belgische bevolking en vroeg een aantal prominente New Yorkse mannen op privé-basis een comité te vormen dat in de VS het totale werk voor Belgian Relief coördineren zou.
Lou Hoover was inmiddels met de twee zoons uit Californië in New York gearriveerd. Als compleet gezin reisden de Hoovers terug naar Londen. Met grote spijt over hun verloren vriendschap met de Bates. [17]
De ontbinding van The Woman’s Section
Tegelijk met het aftreden van Bates sr. maakte The Woman’s Section in december 1915 haar ontbinding van de ACRB en reorganisatie bekend. [10]
De Men’s Department heeft een resolutie aangenomen die vaststelt dat er geen dringende behoefte is om in de VS een oproep te doen tot liefdadigheid voor de Belgische bevolking voor zover het levensmiddelen zijn. Daarom is de Woman’s Section ontbonden en wordt ze allerhartelijkst bedankt voor haar werk en inspanningen.
De officiële verklaring van The Woman’s Section over de ontbinding heeft een preambule van vijf punten:
- De Woman’s Section van de CRB is in december 1914 verzocht door de verenigde Amerikaanse en Spaanse ambassadeurs en buitenlandse comités, om de steun van Amerikaanse vrouwen voor hulp aan België. Dit leidde tot een oproep namens vrouwenorganisaties die vijf miljoen vrouwen vertegenwoordigden en leidde tot de oprichting van duizenden comités van Amerikaanse vrouwen die samenwerkten met duizenden Amerikaanse mannencomités. Zij zamelden geld, levensmiddelen en kleding in. Deze liefdadigheid voorzag tezamen met hulp van elders in de wereld en de bijdragen van de Belgische bevolking zelf, tot de overleving van zeven miljoen Belgen.
- President Wilson heeft een comité van prominente Amerikanen recentelijk verzocht om het bestuur op zich te nemen van het werk dat in de VS verricht wordt door de Commission for Relief in Belgium, om het bestaan van te veel commissies voor dezelfde zaak, wat tot doublures leidt, te voorkomen.
- De Commission heeft leningen kunnen krijgen voor levering van levensmiddelen aan België. Bovendien is een systeem van financiering ingesteld dat de Belgen die zelf betalen voor hun levensmiddelen een surplus in rekening wordt gebracht waarmee hun behoeftige landgenoten van eten kunnen worden voorzien. Daarom is geen nieuwe liefdadigheidscampagne in de VS gepland.
- Het nieuwe comité, ingesteld door president Wilson, acht het noodzakelijk om een nieuwe liefdadigheidscampagne voor het inzamelen van kleding voor de Belgische bevolking te beginnen.
- Omdat in maart 1915 de directeur van het CRB-hoofdkantoor in Londen aan de Woman’s Section de opdracht had gegeven geen kleding meer in te zamelen, waren talloze aan hen gelieerde kledingcomités inmiddels opgeheven.
Volgt het besluit tot ontbinding: Besloten zij dat, hoewel wij de Belgen onze sterkste morele steun, onze blijvende sympathie en onze onwrikbare hoop blijven betuigen, het actieve werk van The Woman’s Section als Nationale organisatie rechtmatig en ook daadwerkelijk als beëindigd wordt beschouwd.
The Woman’s Section van de Commission for Relief in Belgium wordt daarom hierbij ontbonden verklaard. Wij vertrouwen erop dat de leden van die grote internationale en nationale organisaties, clubs en staatscomités, wier onbaatzuchtige liefdadigheidswerk The Woman’s Section in staat heeft gesteld het lijden en de misère in België te voorkomen, op individuele basis zullen blijven samenwerken met de verschillende staats- en lokale comités die, in reactie op de oproep van het door president Wilson aangewezen orgaan, zich nu in het hele land zullen inspannen om kleding in te zamelen.
Mrs. Lindon W. Bates (Chairman), Miss Anne Morgan (Treasurer), Mrs. August Belmont, Mrs. Edward R. Hewitt, Miss Mary Parsons, Mrs. William K. Vanderbilt, Miss Maude Wetmore.
Reorganisatie tot Woman’s Section van de ‘Movement for National Preparedness’
De ontbinding van de relatie met de American Commission for Relief in Belgium stelden de New Yorkse prominente vrouwen van de Executive Board in de gelegenheid een eigen plan te trekken tot het vervolgen van hun activiteiten.
‘After many meetings and a full discussion of the subject involved, our board voted to dissolve, leaving the field to the men, and it was decided to take up as our next work the problem of national preparedness from the woman’s angle.’[11]
Op de ontbinding van de ACRB volgde direct de aansluiting van The Woman’s Section bij de Movement for National Preparedness (Beweging voor Nationale Paraatheid). De samenstelling van de Board bleef gelijk en werd aangevuld met Mrs. L. Van Rensselaer, secretaris, en Mrs. Frances McN. Bacon.
De Movement for National Preparedness ontstond in de VS na het uitbreken van de oorlog in Europa. Vooral oud-president Theodore Roosevelt en Generaal Leonard Wood pleitten voor actieve inzet van burgers om zich voor te bereiden op deelname aan de oorlog en het land te versterken op militair gebied. Het tot zinken brengen van de Lusitania bracht de beweging steeds meer aanhang. Zo ook de Woman’s Section.
‘Ontbinding van de Woman’s Section van de
Commission for Relief in Belgium
Het bestuur reorganiseert in de
Woman’s Section van de
Movement for National Preparedness
De campagne ten behoeve van België, dit door oorlog geteisterde land, heeft de misstanden, vernederingen en gruwelen die een natie die niet in staat is zichzelf te verdedigen, kunnen overkomen, diep in de harten van de Executive Board en haar duizenden vriendinnen gegrift. Aangezien het niet voorbereid zijn van Amerika om zichzelf te beschermen een bedreiging vormt voor zijn voortbestaan,
Is besloten
Dat de Woman’s Section -voor zover haar leden daartoe bereid zijn- nu zal worden ingezet voor het patriottische werk om Amerika veilig te maken. Bij de oproep voor België, waren de Amerikaanse vrouwenorganisaties van harte bereid zich aan de zijde van de Woman’s Section van de CRB te scharen.
De Woman’s Section van de
Movement for National Preparedness
Vraagt de vrouwenorganisaties haar opnieuw te steunen bij de bescherming van ons eigen land. Bij de bewaking van de vrede hebben vrouwen een belangrijke taak. Laat de onoverwinnelijke kracht van Amerika de vrede waarborgen.’
Dan volgt de plechtstatige oproep:
Wilt u helpen om de wapens van kennis te verenigen met de trotse moed van onze voorouders, en eerzaam ons hoogstaande doel te bereiken? Wilt u zich aansluiten bij de Women’s Section for National Preparedness, ernaar streven de waarheid onder ons volk te verspreiden, onze onmacht en tegelijk onze plicht uiteen te zetten, en helpen het bewustzijn over onze hoge verantwoordelijkheid te doen ontwaken?
In een interview met The Evening Star, Washington DC, van 14 januari 1916 zal Josephine Bates het nieuwe doel van de Woman’s Section uiteenzetten. Ze is in Washington voor de vergadering van de National Civic Federation. Zowel de mannen- als de vrouwenafdeling houden hun bijeenkomsten daar. De Woman’s Section van de Movement for National Preparedness blijkt feitelijk te zijn samengesmolten met de vrouwenafdeling van de National Civic Federation. [12]
‘Woman Offers Sons to Defence’
Josephine Bates zette zich in de eerste vijf maanden van 1916 volledig in als voorzitter van de Woman’s Section van de Movement for National Preparedness blijkt uit krantenartikelen. Ze hield een vlammend en emotioneel betoog in Carnegy Hall.
“Een vrouw die haar zoon niet heeft opgevoed tot soldaat, heeft geen recht op bescherming van de zoon van een vrouw die dat wél heeft gedaan. Ik denk dat het moderne idee zou moeten zijn: ga naar de oorlog als het moet, dien als je kunt, maar ga.” Mannen en vrouwen schreeuwden zich schor en in veel ogen waren tranen te zien toen mevrouw Bates haar aangrijpende pleidooi beëindigde (…) tijdens de bijeenkomst in Carnegy Hall.’ [13]
‘Education‘
Josephine Bates, Mrs. Coffin van Rensselaer en anderen voerden campagne en toerden door de VS. Ze gaven lezingen in St. Louis, Buffalo, Rochester, St. Paul, Cleveland, Cincinnati, Columbus, Dayton en andere steden.
Josephine Bates noemde de campagne ‘entirely educational’ in een artikel in The New York Times van 4 mei 1916. Ze benadrukte twee hoofdpunten:
– ‘adoption by Congress of a defense program that shall meet with the approval of the army and navy experts, and universal military service.’ En
– ‘physical and moral training in the public schools (…) we do urge a system of training in matters of health, discipline, and conduct which shall make the boys fit for the military camps later.’
Ze besloot met de opmerking: ‘The Woman’s Section is not a militaristic organization. We deplore militarism and do not want it. We want simply defense of America’s ideals and citizenry.’
The Machinery of the Relief Section
De New York Times merkte op dat de huidige organisatie van Josephine Bates de opvolger was van The Woman’s Section van de American Commission for Relief in Belgium. Daarom was er een grote en actieve achterban. ‘Although the reorganization made necessary a new enrollment, the machinery of the Relief Section was used and a large number of women united to conduct an educational campaign.’ Acht miljoen Amerikaanse vrouwen wist de Woman’s Section met haar drukwerk te bereiken.
Het verdriet en de rouw van de familie Bates
Josephine en Lindon Bates moesten hun werk voor de Commissie neerleggen. Samen met jongste zoon Lindell zetten ze zich volledig in voor de Amerikaanse veiligheid in oorlogstijd – ter nagedachtenis aan hun oudste zoon Lindon W. Bates jr. Ze planden een groot monument boven zijn graf op het landgoed van hun zomerverblijf in Mount Lebanon. Het monument zou nooit gerealiseerd worden.
In april 1924 is Lindon W. Bates sr. in Londen gestorven. Op dat moment was in Washington de rechtszaak aanhangig van de VS tegen de staat Duitsland waarin namens Josephine en Lindell Bates schadevergoeding werd geëist voor de schade die door de dood van Rox was veroorzaakt. Bates Engineering Company kon niet verder zonder zijn vice-voorzitter, er was geen opvolger meer, het bedrijf ging kapot. Na de dood van Lindon W. Bates sr. werd Josephine Bates financieel afhankelijk van haar jongste zoon Lindell. Lindell was de erfgenaam van Rox, zoals deze dat vlak voor zijn vertrek op de Lusitania had laten vastleggen.
De eis tot schadevergoeding werd toegewezen op 19 september 1924.
De laatste jaren van Josephine Bates
Het zomerhuis Lebanon Lodge in de Berkshires was door de Bates in 1922 verkocht. Het graf van Lindon W. Bates jr. op de top van de berg Mount Lebanon bleef eigendom.
Josephine Bates stierf aan een hartaanval op 73-jarige leeftijd in haar zomerhuis in Yorktown, New York. Ze is begraven naast haar oudste zoon en haar echtgenoot in het familiegraf op Mount Lebanon. In 1937 is ook Lindell Bates bijgezet in het familiegraf.
Voetnoten:
[1] Herbert Hoover aan Josephine Bates telegram 10 november 1914. CRB records 22003 box 114
[2] The Saturday Evening Post, 28 augustus 1915
[3] The Bates Family Story. Copyright 2018 by James R. Dodge. CAMOUPEDIA/Lindell T. Bates | Dazzle and Submarine Defense, online, geraadpleegd 20 juni 2023
[4] The Richmond Virginia, 15 mei 1915
[5] Lou Hoover Womanhood pays tribute to Bates New York Tribune 1915 06 11. HHPLM: BAEF: CRB London Office News Cuttings, 1915 May-August (Box 24)
[6] Lou Henri Hoover Papers, box 82, HHPLM
[7] HILA CRB-records 22003 box 352.3 New York Office Woman’s Section Records 1914-1915 Chronological file March-December.
[8] De archiefstukken in de CRB-records zijn slechts de documenten die vanuit de Men’s Department in New York bewaard zijn gebleven, verzameld in de CRB-records 22003 archiefbox 352 in de Hoover Institution Library & Archives. De beschrijving van de inhoud van het archief heeft me tot heden op het verkeerde been gezet. ‘Correspondence and memoranda, mainly between the Woman’s Section and the central New York Office of the CRB’ geeft een onjuiste interpretatie. Het gaat om de ‘Correspondence and memoranda between the central New York Office and the Woman’s Section’.
(OAC University of California Collection Guides Commission for Relief in Belgium (1914-1930) records, 1914-1930 Collection Overview New York Office Woman’s Section Records 1914-1915, https://oac.cdlib.org, online geraadpleegd, 13 maart 2026.)
[9] Anne Tracey Morgan Papers, Archives of The Pierpont Morgan Library, New York, online geraadpleegd 18 februari 2026
[10] In de CRB records van de Woman’s Section van de Pennsylvania State Committee heb ik de bekendmaking van de ontbinding teruggevonden (Box 474). HILA CRB records 22003 File 474.12 Pennsylvania Committee Files 1915-1917 Woman’s Section.
[11] The Evening Star, Washington DC, 14 januari 1916.
[12] Eind 1916 werd in het verlengde van deze vrouwenorganisaties de National League for Woman’s Service opgericht met opnieuw overlappingen van bestuursleden. Mrs. Coffin Van Renselaer werd vice-voorzitter.
Coffin van Rensselaer, The National League for Woman’s Service. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, Sep. 1918, Vol. 79. War Relief Work (Sep., 1918) pp. 275-282.
[13] The New York Tribune 24 februari 1916, p.2
[14] James R. Dodge ‘The Bates Family Story’, 2018. In: Camoupedia, Lindell T. Bates l Dazzle and Submarine Defense, 22 januari 2018. Online geraadpleegd 20 juni 2023.
[15] – ‘$70,000,000 in Foodstuffs Sent to the Relief of Belgium. Story of the Great Work that Is Being Done to Save from Starvation the Remaining Population of the Little Kingdom, Which Is on the Bread Line.’ The Brooklyn Daily Eagle, New York, 1 augustus 1915;
– ‘No Dividend. Big business Works for Charity. By Frank Marshal White’. The Saturday Evening Post, 28 augustus 1915.
[16] Kittredge, Tracy B., A History of the C.R.B. The History of The Commission for Relief in Belgium 1914-1917, p. 211.
Kittredge over de Amerikaanse vrouwenorganisaties: ‘Bates was quite willing to help Hoover in his new undertaking (…) his wife might be able to form a strong committee to enlist all women’s organisations in America to procure food and money.’ (p. 62). Verder geen verwijzing naar de inspanningen van Josephine Bates en The Woman’s Section.
[17] Miller, Jeffrey B., WWI Crusaders p. 260-266.
Miller noemt in zijn boek Josephine Bates die ook werk deed voor de CRB. The Woman’s Section noemt hij niet, p. 183.